crammmmming..

Sa tuwing nahihirapan at tanging kalungkutan lang ang idudulot ng pangyayari, lagi kong pinipiling huwag ng magsalita, huwag ng umimik, lumayo na lamang at damdamin ang kalungkutang hatid nito. ewan ko ba kung bakit palagi na lamang akong nahahantong sa pagkakamaling hindi na mababago at paulit-ulit pa ang pagdating nito. ang saya sana kung kahit nabibigo ay may nararamdaman ang tagumpay sa kabila ng lahat ngunit, siguro, walang maalasap ng kasiyahan kung hindi naman ako kumikilos.

Ano ba ang pinagsasasabi ko? Ito lang naman ay ang lahat ng kaikangang gawin sa school, sa bahay, at kung saan-saan pang parte ng buhay ko. Hindi na naman ako pumasok dahil hindi ko nagawa ang isang assignment na ipapasa ngayon. Hindi ako pumasok dahil ayokong mangarag sa lahat ng tambak na Gawain na maaalala ko na naman sa tuwing tutuntong ako sa bahay ni oble. Second year na ako. Hindi pa rin ako natututo. Takot pa rin nab aka magkamali. Hmm,siguro hindi takot na magkamali basta magawa ito agad ng tama. Pero hindi eh, mali pa din.

Dahil sa bagyong Basyang, binigyan ako ng sang pagkakataong mag-aral pang muli para sa isang exam sa chem 14. Ayun, medyo nakapag-aral naman kaso, hirap ako. Hirap pa din. Hindi ko maintindihan ang ibang parte kahit naunawaan ko na ang mga madadaling bagay tungkol sa exam na iyon. at take note, may darating pang isang exam na hindi pa ako nakakabuklat ng kahit anong libro para mag-aral doon.

Nahihirapan ako. Nahihirapan akong makita ang sarili kong nahihirapan. Ayoko ng ganito. Ginagawa ko ba lahat ng kayak o? Ano ang mali ko? Gusto kong itama ang lahat ngunit hindi ko alam kung paano magsisimula. Sabi nila, madali lang, gawin mo lang ng gawin, aral lang ng aral. Sabi pa noong isa, mag-aral ka lang doon, mahalin mo ang subject na iyon, at hintayin mong mahalin ka din pabalik. Sino siya? Isa siyang magaling at matalinong kaibigan. Matalino siya not by book but being madiskarte. Iyong tipong kakaturo pa lang ay iaapply niya talaga sa totoong paraan.

Hindi tamang mainggit pero, isa sa mga dinulot ng pagpasok ko sa bahay ni Oble ang mainggit sa mga taong mas matalino at mas magaling sa akin. Para bang nadedegrade ang sarili ko lalo na pag nakikita kong napakabobo ko pa pala kung para sa kanila. Ewan ko, it’s just human nature na hindi ko maalis-alis kahit kailan.

Sabi niya, sarili ko lang ang makapagsasabi kung kailan at kung paano ko magagawang makabangon uli salahat ng aking pagkakamali. Gusto kong umiyak ngunit ang mga luha ay lalo lang magpapaalala sa akin na ako’y mahina. Gusto kong tumakbo palayo ngunit, hindi alam kung saan tutungo ang aking mga paa. Gusto kong magpahinga ngunit ang oras ay unti-unting nasasayang na kitang kita ko sa harapan ko habang ako’y nakahiga lang at papikit-pikit, minsan natutulog, minsan nakatunganga.

Life is always like that. Unfair. Lagi na lang niya kong pinapaikot sa kanyang mga kamay. Lagi na lang paiba-iba ang mga nangyayri sa akin kahit saang anggulo ko tingnan, there’s nothing left for me to be happy about.

My life is always like that. Failure. All of it is just a joke. Pero kahit ano pamang gawin ko, nandito na ko. Tatakbuhan ko pa ba eh ito na nga lang ang natitira sa akin? I have mty own set of skills na kahit ang mga matatalinong kasama ko sa bahay ni Oble, ay hindi kaya o wala ni isa mang dito. The grass will always be greener on the other side. Hindi na siguro ako makukuntento kapag hindi ko pa binago ang sarili ko. Hindi ko na alam. Hindi ko alam kung saan ako kakapit, ni hindi na ata ako marunong kumapit kanino man.

Magaling din naman ako kahit papaano. Medyo may galing din naman ako sa math. Nakakapagsabayan din ako sa kanila sa programming at kayak o rin namang maging mataas sa exam. Pero ano kaya sa sarili ko ang mali na nagbubunga ng maling pag-iisip at pang-unawa?

Kung bibigyan man ako ng pagkakataong bumalik sa nakaraan at itama lahat, siguro, hindi ko na tatanggapin, hindi ko siguro mararamdaman na nagtagumapy ako sa huli.

Kakatxt lang ng minamahal ko at next week na daw ang exam sa chem. So math 74 na ang nakahanay na dapat kong reviewhin. Hindi ako nakapagpasa nung exercise dun. Ayun, mababa na talaga ang grade ko.

Hindi ko na talaga alam ang dapat kong gawin. Medyo nawala na ang masamang pakiramdam…sana maging ok din ang lahat, nilabas ko lang sa mga salita para hindi na magaccumulate sa utak ko at makapag-isip ako ng paraan para makapagbago.

————————————————————————–

parang tanga lang…isang kalungkutan na hindi malaman ang dahilan…

siguro nga, may mga bagay sa mundo na hindi na mababago pa miski anong gawin mong mga paraan…

na iyong tipong kahit sa ikabubuti pa nito…

pero, ano nga ba ang mabuti sa masama? kapag nakakasakit o nakakasama ba sa sarili ay masama na?

ganoon ba kabilis ang ibig sabihin na tila ipagwawalang bahala na lamang natin?

magulong mundo…magulo talaga…

pero masaya na rin dahil kahiyt kaunti nagkaroon ng pagbabago sa nakasanayan…

masaya na kong kahit na sa pagkakataong magdalawang isip siya…

mga luhang hindi mapigilan sa pagpatak na kahit isara ang mga mata’y pilit binubuksan ng isang alon ng kalungkutan…

hindi ako susuko…mananatili akong nandito…

siguro, bakit di ko naisip? susubukan ko din ang buhay na iyon…

tutal, gusto kong malaman at maramdaman ang lahat di ba? then i’ll try everything even the worst of them…

it’s just like a roller coaster ride…don’t worry, i’ll hold on even in the deadliest part of this ride…

napamahal na ko sa kanila…at natimno na rin sa isipan ang pagmamahal na ibinalik mo sa akin…

walang masasayang…siguro, oras at panahon dahil sa pagkakamali, pero hindi ang mga pagkakataon, ang mga ala-alang pilit nagbibigay ng lakas para sumige pa din…

it never been too hard like now…pero sobrang saya pala talaga…

parang dati, akala ko , alam ko na ang lahat dahil sa mga pagkakamali ko, pero unti-unti ko pang nauunawaan hanggang sa hindi ko na alam na nagawa ko na pala ang panghabang buhay na iyon…

masarap…masaya…

sana makatulog ng mahimbing kahit ngayo’y wala sa tabi na pilit inaalis ang lamig ng aircon sa kwartong iyon…

naaalala ko lahat…kahit ang simpleng mga tingin na inaantok…

ang inosenteng mukha pag natutulog…

ang malambing na yakap habang natutulog…

napakagaling…ibang -iba talaga..

ang dami nating napagdadaanan..

pero kahit minsan, isa lang ang nanatili…

ang pagmamahal na sinimulan na kahit walang kasiguraduhan, walang takot na hinaharap…

sarap magmahal…

parang umiinom lang ng kape na paborito ko…

parang kumakain lang ng mga pagkaing luto mo….

parang nanonood lang ng sineng hawak ang kamay mo…

at parang pauwi sa inyo, galing sa tindahan, hawak ang kamay ko….

gusto kong ifeel lahat ng oras, lahat ng panahon, gusto kong maramdaman ang buhay na kinalakhan mo…

kaya hayaan mo kong gawin lahat para sa iyo…

mahal kita…sa susunod… tayo naman ang mag-inuman habang nakatingin sa kinaaadikan ko naman…

ang bituin sa kalangitan…

Lahat ng bagay, negative man o hindi, their differences do not matter. It’s just how you will cope with them, learn the lesson from it, and apply to your very own life. This is just not a matter of success, but a matter of understanding. We need failures not just to learn by mind, but by heart. Lagi ko na ring sinasabing, accept the truth, tapos, improvise. You will never know what you can do so believe in yourself.

Ang tagal kong nawala, at sa panahong iyon, marami akong natutunan, naintindihan, napag-isip-isip at marami ding malapunong umusbong na katanungan na tila walang tigil na lumalago habang ako’y nananatiling nakatapak at nakikiramdama sa lupang kinatatayuan.

I will write again. Not to describe my own way of thinking but to give an idea, how a person live his own life.

Nasabi kong ang tagal kong nawala, oo, dahil nagmahal ako ng sobra. Sa pagmamahal na iyon, sumaya ako, pero lumungkot din. Nawala ang aking mga kaibigan, ni kahit kakilala ay hindi na ko komportableng kausapin pa. pero, i’m proud na kahit ano pamang unos na dumating, we are still us. Nandiyan pa rin siya. Siguro, tama lang na minsan, hindi muna paiiralin ang nararamdaman upang mas maintindihan ang kahalagahan nito. Para mas lalo ka pang magmahal. Mas lalo ka pang ibigin. Mas lalo ka pang makiramdam. Mas lalo mo pa siyang isipin. Mas lalo pa kayong sumaya at mas lalo pa kayong tumagal hanggang sa hindi mo na mamamalayan, ay, siya na pala talaga.

The more people say that we are going to part, like there is nothing left, mas lalo kong pinagtitibay ang nararamdamang ito.

Wala na kasi akong maintindihan, maski paniwalaan sa mga tao sa paligid ko, sa Kanya. Ni hindi na ko makaintindi sa mga lessons sa klase pero this is payback time.

Another metamorphosis na kailangang mangyari na kaagad.

The more people say, paano na ako, pag nawala na siya, let’s just say, hindi na magmamatter ang possibility na mawala siya o hindi, basta pinakita  ko ang lahat sa akin, siya na bahalang kumapit o bumitaw.

I love her so much. To the extent na kakaiba na ang mga iniisip ko. Obssessed? Siguro, pero nawawala, dahil natututo ako. Pressured? Pwede rin, dahil siguro marami pa akong kakaining bigas para magawa lahat, magampanan lahat ng ito, kasama siya, pati siya. Pero ganito ang pinili ko at Masaya ako.

I’M READY TO FAIL  AGAIN. Bring it on lang at patuloy pa rin akong mangangarap.

Actually may ipapasa pa akong problem set pero mas inuna ko ito. Isang pagkakamali naman. Pero, isipin lang natin na kahit minsan, mas magandang piliing magkamali kung sakaling hindi mo na alamn ang gagawin mo. Huwag kang mapressure dahil life is hard. Pero, lagi ba? Pwede naming life can also be easy di ba? Happiness lang naman ang gusto mong mapala, then go for it.

This will always be a part of my random thoughts habang umaayaw na sa pag-ikot  ang electric fan sa tabi ko, habang hinihintaty na ko ng problem set na sagutan  ko siya, habang nakikita ko ang mga gamit kong nakakalat sa table, sa sahig at sa cabinet at habang ginagamit ko ang laptop ko sa pagtype ng mga salitang hanggang ngayon ay binabasa mo pa rin.

Itutuloy ko na ulit ang kabanat ng buhay ng batang kahit kailan, mabigo man, hindi nabigong alisin ang pangarap na maintindihan maski ang lkalangitang hindi malaman kung  saan landas pumaparoon at ang mundong hindi malaman ang katapusan kung saan hahantong.

Like I said, the world will always be the same. It will always be like this. It will always make you feel all of what it has.

It wil always be like that.

]]> http://thisishowiseethings.wordpress.com/2010/07/09/bitterness/feed/ 1 sarimau http://thisishowiseethings.wordpress.com/2010/05/25/unlilife/ http://thisishowiseethings.wordpress.com/2010/05/25/unlilife/#comments Tue, 25 May 2010 06:06:40 +0000 moony http://thisishowiseethings.wordpress.com/?p=120 ]]>

Kahit sino pa mang magbabasa ng post na ito ay maaalala ang isang bagay na kailanman ay hindi nila pinagsawaan. Iyon nga lang, nawala na lang ito bigla-bigla.  Siguro’y nakapagsend ka na ng UNLITXT ( na dati ay UNLIMITXT ) na may karugtong na number na 20 o 40 sa 8888( na dati ay sa 2870 pa ), at nakapag-enjoy sa pagte-text ng pagkadami-daming mensahe sa kung kani-kaninong tao sa lahat ng lugar sa loob ng isang araw.

Siyempre, marami ding magsasabi na wala namang masama sa pag-aavail ng promo nito dahil praktikal naman daw sapagkat makakatipid ka na, masasabi mo pa lahat ng gusto mong sabihin sa mga taong malapit sayo, mahalaga man ito o hindi, mahalaga man sila o hindi.

Ginagamit itong paraan ng pakikipagkomunikasiyon ng dalawang taong nagmamahalan, makapagbilin ang mga magulang sa anak na malayo sa kanila, nakapagbibigay ng kahit isang maliit na reunion sa mga magkakaibigang matagal ng hindi nagkita, o kahit ang mga taong walang magawa na gustong makakilala ng kung sino diyan sa tabi-tabi.

Ilang beses na din itong itinigil ng mga telecoms pero laging nagbabalik dahil kailangan ito ng mga Pinoy at siguro’y kahit minsan ay nalugi ay may balik pa din sa kanilang kita.

Basta, text mo na lang ang UNLITXT20, isend mo sa 8888 at magtext ka one-to-sawa for one day, para malaman mo kung ano ang ibig sabihin ng lahat ng sinasabi ko ngayon.( hindi na pala pwede ngayon.. T.T mag-immortal ka na lang o kaya facebook a na lang dude. )

………..

Isang tanong lang para sa iyo, paano kung UNLILIFE naman?

para sa mga jejemon diyan

Paano kung magtetext ka ng keyword na UNLILIFE20 tapos pagsend mo kay Bro ay bibigyan ka pa ng 20 years para mabuhay?

Lalo na’t kung alam mo na mamamatay ka na sa isang malubhang sakit o para bang ayaw mo ng mawalay sa mahal mo sa buhay?

Na para bang gusto mo ng makasama sila sa araw-araw at gawin lahat ng bagay na magpapasaya sa inyo?

Na gusto mong subukan muli ang isang bagay na nauwi lang sa pagkakamali at ngayon ay gusto mo pa ring magtagumpay?

Na gusto mo pang maramdaman ang pagmamahal mo sa iyong iniibig na para bang gusto mong patunayan ang mga katagang “till death do us part…”?

Na basta gusto mo pang pagpatuloy ang iyong bisyo, alak at yosi at kahit ano pa mang makamundong bagay na masarap sa pakiramdam?

Na basta gusto mo lang mabuhay ng matagal?

Paano kung binigyan ka ng pagkakataon na magkaroon ng kakayahang pahabain paikliin ang buhay mo sa isang mensahe lang na isesend mo kay BRO?

Siguro, napakasaya sa pakiramdam na alam mo kung kailan ka mamamatay at kung kailan mo gustong mamatay.

Kung kailan nagawa mo na ang gusto mong gawin at hinihintay mo na lang, ay hindi, hinihintay ka na lamang ni Lord na magsabi sa kanya kung kailan ka niya kukunin na dito sa mundo.

Isang simpleng palaisipan na kapag nagkatotoo, magbabago sa mundo na iyong ginagalawan at magpapaunawa sa iyo na hindi ganoon kadaling mabuhay noon.

Kahit mula sa pinakasimpleng bagay hanggang sa pinakamasalimuot na problema na mapapala ng pinakanakakaawang tao sa mundo, kaunting pindot at isang huling pagpindot lang ang kailangan para matutunan mo ang lahat ng kailangan mong maunawaan at maramdaman sa pinakamadali at walang talong paraan.

Masarap isipin kung mayroong promo na magbibigay sa atin ng pagkakataon. Siguradong patok sa masa na maski kahit anong bagong telecoms pa ang lumabas at magbunga sa bawat transaksiyon sa mundo ng kalakalan, malulugi ito agad at hindi na mabibigyan pa ng pagkakataong bumangon muli.

Ikaw, anong gagawin mo? ( magcomment ka sa baba please.. ).

Anong bagay ang gusto mong makamtan sa muli mong pagpapahaba ngbuhay mo?

Anong pagkakamali ang nais mong itama sa muli mong pagpapadala ng mensaheng iyon?

Ano? Ano…ano…kung anu-ano at kung anu-ano pa….

……………

Hindi natin ito kailangan para maramdaman ang pinakamasarap na buhay sa mundo.

Hindi natin ito aanhin pa para matuto at maintindihan natin lahat ng mga bagay na magulo at kailang ng tamang oras para mabuksan ang tinatago nitong sikreto.

Simple lang, kahit ano pa mang mangyari sa buhay, lahat ng kabiguan, kalungkutan at pagkatalo, lagi lang nating tandaan na isang masaya at masarap ng bagay ang mabuhay sa mundong ito. Wala mang kasiguraduhan ang bukas, ang magpakailanman, o ang walang hanggan, o ang kabilang buhay, gusto lang naman nating lumigaya sa buhay na sa atin ay ipinagkaloob.

Mas maganda nga kung hindi na natin kailangan pang itext si BRO. At sinasabi kong hindi na talaga kailangan, dahil tinuruan na niya tayong kumausap sa kanya. Magdasal ka.

Hindi pa masasayang ang piso para sa isang hiling at matutupad na ito. Magdasal ka. Kahit magdasal ka lamang tuwing nangangailangan, hindi niya ito iniisip na isang kasakiman, mahalaga naaalala mo siya at naniniwala rin siguro siya na sa susunod, magdadasal ka na rin sa panahong ikaw ay pinakamaligaya.

Laging paulit-ulit, laging namimilipit sa utak nating lahat, ito: hindi siya magbibigay ng mga problemang walang solusiyon at ang mga bagay na hindi mo nakukuha ay isang paraan lang para matutunan mo ang isang aral sa milyong-milyon pang naroon o nandiyan lang sa tabi-tabi. Of course, mas marami pa sa kayang isend ng bawat tao gamit ang cellphone nila.

Learn to appreciate little things first in order to have an inspiration to commit to your dreams so you will have the greatest of them.

At ito nga pala ang text message ko para sa kaniya, sana gawa ka na rin:

Uhm, MOkonG, d~ Mn~ Aq isNG msUGiD na AlagD O iSNG mgpPeYRo~ Isng RELIHIYos0Ng Ta0 2LAd~ NG tATaY q, MZ~ GS2 QNg MNtlI Na laMng nA gNI2 P0Wh.
nNinIwla AQ SA IYO PErO kLanGN QnG~ MAintNDIhan anG LAHAT Ng bGY At daPt AY mnGGGlinG sa AKiN p0Wh.
HAnDa~ aQnG mBGO Pa ULit, pErO Sna, kPg N22nN q Na ang DaPT~ qnG~ M22NN,~ XEMPRE,~ WG u~ NG hAYaaN PNg mBgo Aq UlIT p0wH.~ uMaaSA~ PA~ riN NMn Aq Sa iyo KHIt ppNU p0WH.
PlAgi u XiaNg bbnTAYn~ DAhIL~ xia LNg aNG SIguRAdO sA laHAt NG BgY Na NGSIsilbng~ PnGrAp, kGUs2hAn At~ kxIahaN~ q P0Wh.
KUnIN~ U Na~ LAHaT, Wg LnG c Mia,~ pERO~ u Ang bHaLA, BsTA GgwIN NMIng~ LahAt~ pRA~ MZ MGING MGNDa,~ D LnG aNG BuhAy~ nA =MIN~ kuNd pA~ =TN~ A~ RIn AnG MgA Tao SA PligId NMIn P0wh.
hAnggNG sa~ sUSUnOD nA mEnsHe,~ at aq;y MGrereView~ PA DAhiL My eXAM PA aq~ eH~ P0wH.
GS2~ q lNg NmNg~ MgsulaT~ at MrAMdAMn~ UlIT AnG isNG k2YaHaN na sA~ iyo rIN nGmULA p0Wh.
aQ Pa RIn C~ MW na~ BNuhAY U Sa PMMgitan~ NG AKInG mGA~ mgULaNG~ p0wH. mz~ Gs2 Q aNG~ bUHAY nA~ WlANg kZgUraDUHan~ p0wH.
MGSUsULaT pA aQ~ P0WH.
MgCoc0DEz dIN p0wh.
~ MGGIgItaRa~ At~ k2NTA~ khIt MEDYO~ sbLAy P0Wh.
~ GUguHiT ng~ mGA~ LAraWN~ P0wh.
iYn nA~ siGUro ang pnGraP q sA buHay NA GS2 QNg MKMTaN ksmA AnG BBEng NgptbOk~ NG~ PuSo Q ngUN p0WH.
SlAmT sa lahaT p0wH.

Ikaw, anong sasabihin mo sa kanya?

…

Thanks to jejemon.com/ for the translation.

and to this source: http://27.media.tumblr.com/tumblr_l17iotwjaf1qaohbeo1_500.jpg for the image…i just google it..

…

“With all its shame, drudgery, and broken dreams, it is still a beautiful world. Be cheerful. Strive to be happy.

]]> http://thisishowiseethings.wordpress.com/2010/05/25/unlilife/feed/ 2 sarimau jejemon http://thisishowiseethings.wordpress.com/2009/12/26/bonite-vitor-nuptials/ http://thisishowiseethings.wordpress.com/2009/12/26/bonite-vitor-nuptials/#comments Sat, 26 Dec 2009 05:54:16 +0000 moony http://thisishowiseethings.wordpress.com/?p=115 ]]>

just married

Isang araw, magbubukang-liwayway na nang ako’y maagang ginising ng aking pamilya at pinagmadali akong maligo at magbihis dahil maaga pa daw kami sa aming pupuntahan. Mga mugtong mata lang ang aking naisagot sa kanila at kahit kulang sa tulog, dahil sa pagpupuyat noong naunang gabi, tumalima na lamang ako sa kanilang sinabi at dali-daling ginawa ang mga dapat gawin.

isang normal na araw iyon para sa mga tao sa Antipolo. Isang araw na naman ng paghahanap-buhay para sa mga tindera sa palengke. Isang araw na naman ng kasiyahan at paglalaro sa mga bata sa laruan. Isang araw na naman ng paglilinis ng lansangan para sa mga taong may dalang walis at isang araw na naman ng paghahanap na pagkakakitaan sa mga magboboteng tulak-tulak ang kariton kasabay ng pagtulo ng kanilang pawis.

Isang araw na para bang walang pinag-iba sa araw kahapon, sa kinabukasan, o sa kung kailan pang araw na banggitin o sabihin ninuman. Iba-iba man ang nangyayari, pare-pareho pa rin sila dahil ito ang realidad sa bawat tao sa mundo.

Isang realidad na walang makapagsasabi kung totoo nga ba talaga ang mga mangyayari o baka naman ito lamang ang batid ng isipan ng tao sa bawat bagay na nagbabago.

Nagdaan ang ilang oras at nagising na lamang ako sa sasakyan namin galing sa isang mahimbing na pagkakaidlip. Nandito na pala kami sa lugar kung saan masasaksihan ang dalawang taong magiging isa sa mata ng Diyos, at sa mata ng bawat isa. Magiging isa? Kahit alam ko na ang ibig-sabihin niyon ay kailanman ay di nawala ang pagtataka ko sa kung ano ba ang mararamdaman sa oras na magiging isa kayo ng minamahal mo. Isang pagtataka na siguro, tsaka ko na lamang malalaman kapag dumating na rin ang tamang oras, sa tamang pagkakataon ng aking buhay.

Nakakainip. Matapos dumaan sa pulang gitna ng simbahan, lumiko nang makaabot sa altar, at naupo sa isang mahabang kahoy na upuan na may katagang  “huwag tapakan ang luhuran” sa likod nito, naramdaman ko ang init ng mga oras na iyon. pinag-papawisan kahit sino ang makita ko. Kahit ako. Kahit ang chorale na kakanta sa selebrasyong iyon ay makikita ang kaunting hapo sa kanilang mga mukha sa kanilang pagkanta.

Pero, sa tingin ng dalawang taong iyon, tanging nararamdaman lang nila ay ang init na nanggagaling sa kanilang mga puso, at ang awit ng chorale na nagsisilbing tinig na sumasabay sa saliw ng himig ng kanilang nararamdaman, kasabay ng pagaspas ng mga dahon ng mga puno sa labas ng simbahan at kasabay ng huni ng ibon sa kanilang pag-indayog sa  kalangitan.

Sa mga ngiti pa lamang nila, kitang-kita ko na ang katiyakan. Sa mga tingin pa lamang nila, nararamdaman ko, na iyon na ang tunay at sinasabing walang kapantay na pagmamahalan.

Habang naglalakad ang butihin kong tita, na inalagaan kaming magpipinsan simula noon kami’y musmos pa, papunta sa altar, naramdaman ko, ang tila isang unos na kaaalis pa lamang ay bumalik sa akin at ibinuhos ang isang malakas na ulan.

Parang nakita ko ang sarili kong nakahiga sa kama ng aking tita, kasama ang aking mga pinsan, kinukwentuhan niya kami ng istorya ni Batman. Batman the Movie ata iyon at sa ngayon ay naalala ko pa ang istorya dahil sa ilang beses niyang naulit iyon gamit ang kaniyang bibig, at ilang beses din naming narinig galing sa kaniyang tinig.

Natatawa na lamang ako ng naalala ko bigla ang mga sandaling nauntog ako sa pader, nagkabukol, tapos kukuha si tita ng mineral water sa refrigerator at ididikit sa bukol sa aking ulo. Naaalala ko pa din ang lamig na dala ng bote ng Wilkins na iyon na inaabot niya lagi sa akin.

Ang panonood namin ng mga pelikula kasama siya sa bahay ng aking lola noong lumalaki na kami ng husto, ang pagpapa-aral niya sa akin noong hayskul( siya ang nagpaaral sa akin ), ang pagsasabi niya sa amin ng “O, uminom ng tubig para mabusog…” pagkatapos ng kaunting meryenda kina lola at kung anu-ano pang masasayang alaala ng aking pagkabata kasama siya.

Sabihin ko man lahat ng pinagdaanan namin, kulang pa din dahil mas masayang siya na ang magkwento ng mga bagay na iyon, at mas maligaya akong maramdaman muli kung ako ay bibigyan ng pagkakataong bumalik sa mga taong ako’y may murang edad pa.

Malapit na siya sa altar, habang kinakantahan siya ng lalaking nagpatibok ng kaniyang puso.

Habang naririnig ko ang tinig ng aking tito, bigla ko na lamang nasabi sa sarili ko, “Ah, nagdaan na pala talaga ang panahon, oras na ni tita para maging masaya naman para sa kanyang sarili, sana maging maayos siya hanggang sa susunod pang mga taon…”

Kung titingnan ang mga pinsan ko, o ang mga kapatid ko, lumaki na nga kami at siguro, sa susunod, makikita na lamang namin ang aming mga sarili na kami na ang nagbabantay sa mga anak naming makukulit.

Isang oras ang nagdaan.

Ayun.

Kasal na sila.

Wala akong ibang sasabihin o ihahalong makahulugang mga salita sa katagang nauna sa mga salitang ito. Walang makakapantay sa mga salitang “Kasal na sila.”. Basahin ko man paulit-ulit ang mga salitang ito, iyon at iyon pa rin ang nararamdaman ko, sobrang lalim na para bang kahit ako, hindi ko matarok ang ibig sabihin. Alam ko ang ipinapahiwatig ng mga salitang iyan ngunit hindi abot ng aking damdamin ang lalim ng mala-balong kahulugan nito.

Gusto kong ulitin. Kasal na sila.

Hindi ko na makikita ang tita ko sa bahay ng aking lola pag-uuwi ako doon, wala ng kasabay ang lola ko magsimba araw-araw tuwing 5:30am sa simbahan sa amin, wala ng magpapaligo sa aking maliit na kapatid at sa pinsan ko pang isa, wala na si tita sa aking paningin at mas kaunting oras na ang nakalaan sa pagkikita namin.

Ngunit, kahit isa mang pamamaalam ang hatid ng pag-iisang dibdib nila ng lalaking pinakamahahal niya, walang duda, isang pakiramdam ang isinukli niya sa akin ng huli siyang magpaalam sa akin sa hotel na pinagtuluyan ng aming pamilya.

Isang pakiramdam na hindi ko man maiintindihan sa ngayon, ipinakita naman sa akin kung gaano kasarap magmahal ang isang tao. Ang kasal ay isang simbolo lang ng pagiging isa sa basbas ng Diyos, ito ay parang isang tanikala o lubid na magtatali sa dalawang tao na nagsasabing magmamahalan sila habang buhay.

Isang pagpapatunay na kahit, hindi mababago ang realidad ng tao, na ang kanilang damdamin ay nagbabago pagdating sa pag-ibig, darating at darating pa rin ang panahon na matatagpuan ang tunay, tapat at walang hanggang pagmamahal na kahit sinuman ay minimithi sa kanilang pagpapatuloy ng kanilang mga buhay.

Isang pagpapaalala lang sa akin na napakasarap magmahal. Kahit maraming dulot na problema o pasakit o pagpapahirap ng damdamin, masarap pa din.

Salamat sa iyo, aking tita, hindi lang sa pagkalinga na inihandog mo sa aming magpipinsan, kundi pati na rin sa pag-ibig na ipinakita mo sa akin, na kahit walang kasiguraduhan ang nararamdaman kong pag-ibig, naramdaman ko na gusto kong ituloy ang pakiramdam na ito, na kahit hindi umabot sa dulo o umabot man sa pagpapatuloy ng aking buhay, itutuloy ko ito hanggang sa dumating ako sa point na maintindihan ko na talaga ang pagmamahal.

Sa point na ako naman ang nasa may altar, naghihintay sa babaeng naglalakad sa gitna papalapit sa akin. Sa point na ako naman ang makakaramdam sa pagmamahal na iyon.

Sa point na maramdaman ko na talaga ang isang pagmamahal na hindi na maipagpapalit pa sa mas higit pang pagmamahal…

And that’s a day full of love. It is just a day added to my life. But, I became very happy for it divided my worries, subtracted my loneliness and multiplied my love and inspiration to continue my very own life.

Para sa iyo ito tita. The world will always be the same but we are the ones who can change evry single thing for we are bound to live this world, to live it to the fullest… Ingat.

]]> http://thisishowiseethings.wordpress.com/2009/12/26/bonite-vitor-nuptials/feed/ 0 sarimau marriage http://thisishowiseethings.wordpress.com/2009/11/25/maninthemirror/ http://thisishowiseethings.wordpress.com/2009/11/25/maninthemirror/#comments Wed, 25 Nov 2009 03:41:39 +0000 moony http://thisishowiseethings.wordpress.com/?p=72 ]]>

After I came from my dormitory because of suspending the classes, for Ondoy is still devastating the Philippine country, i was even more ruined than the houses of my hometown because of the fact that my own little sister became like the reincarnation of Michael Jackson. She already memorized the lyrics of his songs in just a little time and even dressed like the way he does and dance the moonwalk or the so-called anti-gravity move with her shoes. I was wondering why such impact had an effect on my sister yet, she is only 8 years old and maybe we can say, it is still a stage of playing outside your house or drawing on a piece of paper with different coloring materials.

The moment while my sister is dancing around me and telling me to sing with her, my thoughts lead me to questions and curiosity about who Michael really is. Maybe, he is also a normal man like me and the only difference is i am not the total performer who wants to change the world but only a writer who also do the same way like him.

When i “googled” his life on the web, i have found this facts and information on Wikipedia:

“Michael Joseph Jackson, known as the King of Pop, was an American musician and one of the most commercially successful and influential entertainers of all time. His unique contributions to music and dance, along with a highly publicized personal life, made him a prominent figure in popular culture for four decades.”

“With his brothers, he made his debut in 1964 as lead singer and youngest member of The Jackson 5, spawning four consecutive number ones on the Billboard 100 and began a successful solo career in 1971. His 1982 album Thriller remains the best-selling album of all time, with Off the Wall (1979), Bad (1987), Dangerous (1991), and HIStory (1995) among the best selling. He is widely credited with having transformed the music video from a promotional tool into an art form, with videos for his songs “Billie Jean”, “Beat It” and “Thriller” making him the first African American artist to amass a strong crossover following on MTV. With stage performances and music videos, Jackson popularized a number of physically complicated dance techniques, such as the robot and the moonwalk. His distinctive musical sound, vocal style and choreography has inspired numerous hip hop, pop and contemporary R&B artists, while also breaking down cultural, racial and generational barriers.”

“One of the few artists to have been inducted into the Rock and Roll Hall of Fame twice, his other achievements feature multiple Guinness World Records—including the “Most Successful Entertainer of All Time”—13 Grammy Awards, 17 number one singles (including the four as a member of the Jackson 5), and estimated sales between 350 million and 750 million records worldwide; making him one of the top three best selling artists in history. He was also a notable philanthropist and humanitarian who donated and raised millions of dollars through support of 39 charities and his own Heal the World Foundation.”

“Jackson’s personal life generated controversy for years. His changing appearance was noticed from the late 1970s onwards, with changes to his nose and to the color of his skin drawing media publicity. He was accused of child sexual abuse in 1993 though no charges were brought, and in 2005 he was tried and acquitted of further allegations. He married twice, first in 1994 and again in 1996, and brought up three children, one born to a surrogate mother.”

“While preparing for the This Is It concert tour in 2009, Jackson died at the age of 50 after suffering from cardiac arrest. He reportedly had been administered drugs such as propofol and lorazepam, and his death was ruled a homicide by the Los Angeles County coroner. His death triggered an outpouring of grief from around the world with his globally live broadcast memorial service attracting an audience of up to one billion people.”

“On June 25, 2009, Jackson collapsed at his rented mansion at 100 North Carolwood Drive in the Holmby Hills district of Los Angeles. Attempts at resuscitating him by his personal physician were unsuccessful. Los Angeles Fire Department paramedics received a 911 call at 12:22 p.m., arriving three minutes later at Jackson’s location. He was reportedly not breathing and CPR was performed. Resuscitation efforts continued en route to the Ronald Reagan UCLA Medical Centre, and for an hour after arriving there at 1:13 p.m. He was pronounced dead at 2:26 p.m.”

“The memorial was held on July 7, 2009, at the Staples Center in Los Angeles, preceded by a private family service at Forest Lawn Memorial Park’s Hall of Liberty. Jackson’s casket was present during the memorial but no information was released about the final disposition of the body. While some unofficial reports claimed a worldwide audience as high as one billion people the U.S. audience was estimated by Nielsen to be 31.1 million, an amount comparable to the estimated 35.1 million that watched the 2004 burial of President Ronald Reagan, and the estimated 33.1 million Americans who watched the 1997 funeral for Princess Diana.”

“Stevie Wonder, Lionel Richie, Mariah Carey, John Mayer, Jennifer Hudson, Usher, Jermaine Jackson, and Shaheen Jafargholi performed at the event. Berry Gordy and Smokey Robinson gave eulogies, while Queen Latifah read, “We had him,” a poem written for the occasion by Maya Angelou. The Reverend Al Sharpton received a standing ovation with cheers when he told Jackson’s children, “Wasn’t nothing strange about your Daddy. It was strange what your Daddy had to deal with. But he dealt with it anyway.” Jackson’s 11-year-old daughter, Paris Katherine, cried as she told the crowd, “Ever since I was born, Daddy has been the best father you could ever imagine … I just wanted to say I love him … so much.” ”

“On August 24, multiple news outlets quoted anonymous sources as stating that the Los Angeles coroner had decided

michael in his childhood

to treat Jackson’s death as a homicide; this was later confirmed by the coroner on August 28. At the time of death, Jackson had been administered propofol, lorazepam and midazolam. Law enforcement officials are currently conducting a manslaughter investigation of his personal physician, Conrad Murray. Jackson was buried on September 3, 2009 at Forest Lawn Memorial Park in Glendale, California.”

After Michael’s death, what the people is talking about as of now turned to the documentary of the concert rehearsals of Michael. What about it?

“Michael Jackson’s THIS IS IT will offer Jackson fans and music lovers worldwide a rare, behind-the-scenes look at the performer as he developed, created and rehearsed for his sold-out concerts that would have taken place beginning this summer in London’s 02 Arena. Chronicling the months from April through June 2009, the film is produced with the full support of the Estate of Michael Jackson and drawn from more than one hundred hours of behind-the-scenes footage, featuring Jackson rehearsing a number of his songs for the show. Audiences will be given a privileged and private look at Jackson as he has been seen before. In raw and candid detail, Michael Jackson’s THIS IS IT captures the singer, dancer, filmmaker, architect, creative genius and great artist at work as he creates and perfects his final show.”

-from thisisit-movie.com

With all these information, and maybe the different views, opinions and comments of the people in the different parts of the world, may them be from a critic, a professional or from just a student like me, or merely from my own little sister, Michael Jackson’s life really change the world, not only the world of show business or filmmaking but also the world,  the Earth itself by the songs he sings until now in the hearts of fans and friends.

All of us have a dream. All of us strive for that dream. A dream for yourself, a dream for family or a dream for all of the people in the world, we will do anything in order for us to achieve such accomplishment. As for MJ, which my little sister used to call him, he creates his own reality with his music and dance; he completes his life with his own voice, with his own body.  He gains his happiness, the apex of human existence. He finishes his job to the world, to make her change, change for the better.

And now, he will always be the smooth criminal who will steal the hearts of many, he will always be the zombie who will thrill the media, the press, he will always be the one starting with the man on the mirror who wants to change his shortcomings, and he will always be Michael Jackson, the man who wants to heal the world.

MJ dies; MJ finishes his role; now, this is the time to continue ours.

This is it.

Habang sinusundan ko ang mga yapak ng aking mga paa sa Robinson’s Place Manila sa may Padre Faura st. malapit sa

robinson's place manila, midtown

UP Manila upang maghanap ng libro, naisip ko na maghanap ng mga bagay na kakaiba sa mga taong makikita ko doon. Siyempre, araw araw, marami kang makikitang iba’t-ibang taong sumasadya doon para mag-shopping, manood ng sine, kumain sa iba’t ibang kainan at ang least na pwedeng gawin ay ang tumambay doon, pero, it is just, na-challenge akong maghanap ng something to think about and to ponder on sa mga tao na magbibigay ng ibang kahalagahan ng lugar na iyon.

Dumaan ako sa padre faura entrance na kahit may metal detector sa pinto at tumunog ng ako’y pumasok ay parang wala lang, design lang ng mall para masabing maganda ang level of security nila doon. kinapkapan ako ng guard na parang hinipuan lang sa likod.

Siyempre, medyo malaki ang lugar na iyon pero definite naman iyong pupuntahan ko kaya walang problema sa akin, dumeretso lang hanggang sa makarating sa escalator, malapit sa Jollibee.

Dumeretso ulit hanggang masilayan ang mas maraming  tao sa food court at marinig na naman ang pamilyar na tunog sa malaking pabilog na telebisyon sa gitna noon, malapit sa may fountain na hindi pinapagana. Napagtanto ko naman na siguro, pag mas maraming tao lang binubuksan ang fountain na iyon.

Dadaan sana ako sa tom’s world ng narating ko ang powerbooks at nakabili ng librong kailangang bilin pero may umagaw ng pansin ng tumingin sa paligid habang nagpatuloy ako sa paglalakad.

May dalawang taong nag-uusap. Hindi ko man alam kung sino sila, kung ano ang pinag-uusapan nila ngunit parang may iba lang sa kanilang mga tingin at hindi ko maintindihan ang mga ngiti sa kanilang mga labi.

Halos dalawa o tatlong oras silang nakatayo doon, nagtaka ko, bakit sa tagal noon ay hindi pa rin sila nangangalay.  Nandoon pa rin sila, nag-uusap. Nandoon pa rin sila, nakatingin lang lagi sa kawalan.

Sabihin na rin nating sa puntong pinanood ko sila ay matatawag na akong paparazzi o stalker o spy o kahit ano pang nakikialam sa buhay ng iba. Siguro, ang mga ngiting iyon ang nagudyok sa akin at mga tingin na iyon ang nagpatigil sa aking mga paa na magpatuloy sa tinatahak nitong landas.

Nagsimula akong mag-isip kung sino nga ba ang dalawang taong iyon.

Ang isa’y napagkamalan ko pang babae sa haba ng buhok niya pero kung titingnan naman ay kahit mga bading ay hahabulin ito sa itsura niya. Ang isa nama’y isang babaeng maganda naman at kahit sino ay mapapaibig basta makasundo lang niya at maging kaibigan ng matagal-tagal.

Ilang sandali ay parang paalis na sila at parang pupunta sa direksiyon kung nasaan ako. Bago umalis sa kinalalagyan ay nagulat akong niyakap niya siya. At di ko na rin naisip kung ano ba talaga mayroon sa dalawang taong iyon.

Naghawakan ng kamay sandali at pumunta na sa bookstore dahil nalaman kong nandoon ang mga kaibigan nila. Hindi ko alam, parang  may kakaiba.

Tinuloy ko na ang araw ko sa mall na iyon at nagpakasaya sa natitirang oras bago ko sunduin ng nanay at tatay ko sa labas gamit ang ssakyan namin.

Paglabas ko, nakakita naman ako ng maraming foreigner na may mga kasamang mag pinay, magkahawak kamay.

holding hands

Humangin sandali at napatingin ako sa kalangitan, ang init ng araw ay pumasok sa aking katawan. At iyon, biglang nagdilim, pinayungan pala ko ng nanay ko at nandoon na rin si itay, nag-iintay sa sasakyan.

Sumakay na ako at umandar na ang sasakyan naming pauwi sa bahay namin.

Nakita ko na naman ang dalawang iyon, pauwi na din pala sila.

Nag-aantay siguro ng masasakyan ang dalawang iyon at bago umalis ay naghawak kamay ulit at nagpalitan ng mg atingin at ngiti na sa tingin ko’y sila lang ang makaiintindi. Makararamdam ng bawat pagkilos nilang iyon.

Sabay tanong ko sa aking nanay,

“Mommy, ano po bang mayroon sa dalawng tao, saing lalaki at isang babae tapos magkahawak ng kamay, tapos nagngingitian, maghapong magkausap at parang ayaw ng maghiwalay? “

“Saan mo naman natutunan iyan anak.”, biglang singit ni itay.

“paglaki mo, malalaman mo kung ano ba ang ibig-sabihin noon.. mararamdaman mo kung gaano kasarap maradaman ang bagay na iyon at mauunawaan mo na ikaw din, ikaw din ay isang taong magmamahal at maghahanap ng isa pang taong makakasama mo sa habang buhay. Parang kami ng itay mo….”

“Aaaaaaaaah…ganoon..” nasabi ko na lang sa kanila. Hindi ko pa rin maintindihan. Ano kaya. Magulo pa din. Kahit 10 years old pa lang ako, hiniling ko kay Bro na sana maintindihan ko na iyon para alam ko na kung kailan mangyayari ang bagay na iyon sa akin.

Para kahit sa huling taon ko na mabubuhay ako, natuto na kong magmahal.

Wala na kong tiwala sa kanya. Lagi niya lang akong pinapaasa, sinasaktan, nililito, at binubuyo na ang magiging resulta ay ako pa rin ang talo. Ni isa, walang natira sa kin. Pero, ganoon naman talaga ang takbo ng buhay ko, may darating, may mangaangkin, may makikita ngunit malabo naman ang mata ng isa. Kung kelan mayroon na, parang sumosobra ang mga dumarating. Kung kailan nag-iisa, tsaka lalong pinapadama na walang kasama.

Siguro, ako na rin ang magsasabing “ako na rin” ang problema dahil napakabata ko pa siguro sa ganitong bagay. Sa mga post kong nauna tungkol sa bagay na ito, marami na rin pala akong napagdaan ukol dito. Marami ng mga taong minalas, nasaktan at kung anu-ano pang nagawa ko na sabi nila.

Hindi lang naman ako ang may kasalanan. In such a feeling (feeling because i have not experience any relationship na matatawag na may relasyon nga) between two people, they are complement of each other. Hindi magwowork iyon kung siya lang ang nagmamahal, ikaw lang ang nagmamahal o iba ang gusto bukod sa pagmamahal.

Hindi ko naman masyadong ieelaborate ang pag-ibig na ito dahil sabi ko nga, wala na kong tiwala sa kanya.

Eh bakit ko naman sinulat pa ito, pinabasa pa sa inyo?

Hindi ko din alam, it’s just nagising na naman ang natutulog na damdamin kahit papaano. Ngunit hindi sa paraang nagmahal na ulit, siguro, pwedeng tawaging in some way pero ayoko namang isipin na ganoon.

Dahil, for most of us, (para sa mga nagtake ng upcat), sa pagpasok mo dito, you will have the burden not to be inlove again in the period of time na nandito ka sa unibersidad. Bawal pairalin ang nararamdaman dahil kaya ka nga pumasok dito ay para mag-aral.

Naririnig ko na naman ang boses ng math prof ko na nagsasabi lagi ng “mag-aral mabuti”.

Actually, maganda pa nga ang burden na ito kahit icompare mo pa sa kung anong dilemma diyan sa tabi-tabi.

Siguro, may tatanggi diyan dahil nakuha pa rin nilang magmahal. Depende naman iyon sa tao, lahat ng bagay magkakaiba sa tingin at sa standards ng bawat tao. Kaya minsan, mali tayo sa pagjudge sa mga tao kung sino ang mas magagaling na para sa tin, wala naman talagang tao na mas magaling sa kapwa niya, we are born equal ang it’s is just a matter of some factors kaya nagkakaroon ng pagiging una at magaling.

Now, back to topic.

Ang gusto ko lang naman sabihin ay masaya na ko ulit sa nararamdaman ko ngayon. Marahil, mali ito in some way because of the burden pero hindi eh. Hindi mo naman mapipigilan ang isang taong makaramdam at kahit ang mismong taong iyon, hindi niya din mapipigilan iyon. Baka sumabog ka. Pwede siguro niyang mapigilang ngunit pwede naman hindi ah? Kailangan mo lang itong kontrolin at ng sa ganoon ay ikaw ang magdominate sa iyong damdamin, hindi ikaw ang pagharian ng iyong nararamdaman.

Hindi ko na patatagalin ito at ng makapasok na ako dahil may klase ako ngayon siyempre.

Sa haba ng sinabi ko, ito lang naman ang nais kong iparating:

“masaya na akong kahit ang simple, sandaling pagramdam sa kamay niya ay maramdaman ko. Masaya na kong nakikita siyang nakangiti, na magkaibigan kaming dalwa. Lahat naman ng bagay na dumarating katulad niya ay may dahilan dahil kung wala, ano pang silbi ng bagay na iyon? Basta, ngayon, hindi muna kailangang pairalin ang nararamdaman dahil may mga pangarap pa akong gusto kong abutin at ipagamalaki sa taong kung sino man o kung siya man ang magiging kasama ko sa oras na makuha ko iyon.

Masaya na sa kaunting kwento, kaunting pag-uusap sa pagitan naming dalwa. Hindi naman siguro masamang kahit sa mga salita at kilos ay iparamdam na lamang na mahalaga ang taong iyon. Wala namang kailangang ipagtapat. Wala namang kailangang linawin sa mga oras na ito.

Masaya na akong kahit sa lahat ng nangyari sa buhay ko, napagbigyan ako, kahit sandali ng tadhana na makaramdam muli, na kahit ang tanging sigurado ko lang ay ang isang kaibigang hindi mawawalay sa kin at ang kamay na iyon, hindi ko pa din ipagpapalit sa kahit anong bagay na mas higit pang pagmamahal.

Ayoko na muna. Ayoko pa muna muli.

isang buntong hininga.

Masaya ako kahit sa ala-alang nagkahawak kami ng kamay….”

“sometimes, everything comes around just for the sake of coming,to teach us all the things..may be, some are meant to be there, but others, they just have to passed in front of us so we can learn..”

Kasabay ng pagtatayo ng kablockmate ko ng isang tore ng playing cards, lalong lumalalim ang gabi, inumaga na pala kami at hindi ko namalayan ang oras. Umuulan pa rin kaya sa labas? Malakas pa din kaya ang hangin? Natanong ko sa sarili ko hindi lang dahil sa naririnig na pagpatak ng ulan sa bubungan kundi pati na rin sa buhay na kinakaharap ngayon. Malapit na matapos ang semester, wala pa ding kasiguraduhan ang lahat ng bagay, sa sarili at sa paligid.

Makailang beses bumagsak ang tore ng palaying cards at makailang beses din niyang sinubukan pa ito patayuin, kahit ano pa mang bagay ang gumambala sa kanya- isa na ko doon. Naisip ko lang, parang sa pangyayaring bumagsak ang tore ng mga baraha na iyon, naihalintulad ko na naman ito sa buhay ko, sa buhay naming ngayon.

Mga mugtong mata ngunit ayaw pa ring magpaawat ng aking sarili para makapagsulat ng kahit ano ngayon.

Sa pagtingin ko sa sarili ko ngayon, iba na talaga ako. Naging mas mayabang siguro, mas masama at suwail na anak, mas naging manloloko sa tingin ng nakararami at kahit ano pa mang mga masasamang bagay na kahit sobrang sama at hindi na appropriate sakin ay sige lang, tanggap ko.

Nagging mas makasarili na siguro ako ngayon. Mas iniisip ko na ang gusto ko at mga bagay na sa tingin ko ay tama ang ginagawa ko. Wala naman akong magagawa kung ganito na ko ngayon.

Bakit ko nasasabi ito? Dahil hindi nila ako maintindihan. Walang nakaiintindi sakin. Maging ako, na sariling may katawan hindi na rin kilala kung sino ba talaga ito.

Ang pinapalabas sakin ng pangyayari ay parang naglalaro lang ako sa tingin ng aking mga magulang. Hindi nila ko maintindihan. Siguro, natural ng sabihin na magulang ko pa din sila, kaya kailangang sundin, sige lang, totoo naman ang lahat ng iyon, ang hindi ko lang matanto ay kung paano ko ba masasabi ng harap-harapan sa kanila na hindi ako isang bata lang na anak nila at magiging sunud-sunuran sa bawat utos na kanilang sasabihin. Isa din anman akong taong may damdamin, alam ang mga bagay na dapat tama sa mali at masama.

Oo, mahal ko sila.

Pero hindi natatapos ang pagmamahal na iyon sa pagsunod lang sa kanila. Hindi mo maipapakita ang pagmamahal sa apgiging masunurin sa kanila. Gusto kong ipakita din sa kanila na kaya kong mabuhay na mag-isa, na malakas at hindi kailangan ng ulong sa kanila in a way na babalik akong malakas at magiging proud sila sa kin na napalaki nila akong matatag.

Pero hindi eh, ganito talaga ang buhay, mahirap ispelengin ang mga tao sa paligid.

Speaking of pag-ibig, hindi ko din maintindihan ang tadhan, kung mayroon nga ba o talagang pinaglalaruan lang niya ako. Wala na kong maintindihan sa pag-ibig nay an kaya wala na kong magiging panahon diyan.

Hindi naman ako magiging pari o pastor na walang asawa, ang gusto ko lang ay maipakita sa akin kung ano ba talaga ang tunay.

Hindi naman ako nagmamadali kaya hihintayin ko ang tamang oras. Sana..

Sa mga sinasabi kong ito, siguro,malamang, masasabing galit ako o may pagkainis, nalilito at kung anu-ano pang pakiramdam dahil may maling pananaw akong nasabi. Hindi ko alam, iyan ang nararamdaman ko. Pero sana kahit si ondoy man lamang, sa bagyo na dumating, sana kahit ang hangin na dala niya ay magbigay daan sa pagbabago ng isip ng mga taong hindi nakaiintindi kung sino ba talaga ako.

Everything in this world is connected with each other. Hindi lang natin narerecognize ang mga tila taling nagbubuklod sa isa’t isa, mga bagay, mga tao, pangyayari at kahit ano pa mang nakikita o nararamdamn ng bawat isa sa atin.

Siguro ,ganoon lang talaga, siyempre, minsan, walang pagkakaintindihan ang natutunghayan , kailangan lang siguro ng pagbubukas ng kanya-kanyang isipan para matuloy sa pagkakaunawaan.

Malay ko ako mali, naiiba lang siguro pakiramdam ko ngayon sa mga bagay-bagay, malay ko naman dahil kahit ako, ikaw o kahit sino, tanungin mo sarili mo, kilala mo batalaga sarili mo?

Swerte kung oo, pero sa mga hindi, normal lang iyan, kya nga tayo nabuhay, para malamn ang mga di alam, at maintindihan ang mga malalabong mga bagay.

Wala lang, nagsulat lang ako para ang oras na habang tinatayo ang tower ng playing cards na iyon ay naging masaya ako sa pagtingin ditto at sa buhay na ito.

Ang buhay ay parang tore ng mga baraha. Ginagawa natin ang lahat para mapatayo ito ng maayos, matatag at hindi basta-basta babagsak dahil sa mga bagay na hindi natin gusto, mga hangin o pagihip ng ibang tao sa tore, mga yanig ng upuan na nagsisilbing mga suliranin sa pagtatayo ng tore natin. Bawat barahang ginagamit natin ay may kaukulang kailangang gawin upang mapatayo iyon. Minsan nahuhulog sa umpisa pa lamang, minsan , akala mo tapos na ngunit bumagsak na lamang sa di malamang dahilan.

Pero, isa ang tiyak at sigurado tayong ginagawa natin, ang buhay ay lagging may patutunguhan, gaya ng pilit nating pagtayo sa tower of playing cards na iyon. Bwat pagsubok ay hinaharap, bawat paghihirap at tinatanggap, at sa huli, mabigo man tayo o hindi, masaya pa rin tayo dahil nagawa at nagamit natin ang buhay na nahiram sa paraang gusto at pagkakuntento natin dito.

Random thoughts lang ngayon until maipahatid ko sa lahat, kahit kay ondoy na maging siya, marami mang masawi sa ginawa niya, may dahilan pa rin para mangyari ang lahat ng bagay, may dahilan pa din kung bakit nararamdaman ang mga bagay-bagay.

At sa huli, babalik na naman tayo sa konklusiyon na:

The world will always be the same. No matter how things change in every way they want…

Umuulan pa din, bumabaha pa din, mahangin pa din,