Cramming :S

crammmmming..

Sa tuwing nahihirapan at tanging kalungkutan lang ang idudulot ng pangyayari, lagi kong pinipiling huwag ng magsalita, huwag ng umimik, lumayo na lamang at damdamin ang kalungkutang hatid nito. ewan ko ba kung bakit palagi na lamang akong nahahantong sa pagkakamaling hindi na mababago at paulit-ulit pa ang pagdating nito. ang saya sana kung kahit nabibigo ay may nararamdaman ang tagumpay sa kabila ng lahat ngunit, siguro, walang maalasap ng kasiyahan kung hindi naman ako kumikilos.

Ano ba ang pinagsasasabi ko? Ito lang naman ay ang lahat ng kaikangang gawin sa school, sa bahay, at kung saan-saan pang parte ng buhay ko. Hindi na naman ako pumasok dahil hindi ko nagawa ang isang assignment na ipapasa ngayon. Hindi ako pumasok dahil ayokong mangarag sa lahat ng tambak na Gawain na maaalala ko na naman sa tuwing tutuntong ako sa bahay ni oble. Second year na ako. Hindi pa rin ako natututo. Takot pa rin nab aka magkamali. Hmm,siguro hindi takot na magkamali basta magawa ito agad ng tama. Pero hindi eh, mali pa din.

Dahil sa bagyong Basyang, binigyan ako ng sang pagkakataong mag-aral pang muli para sa isang exam sa chem 14. Ayun, medyo nakapag-aral naman kaso, hirap ako. Hirap pa din. Hindi ko maintindihan ang ibang parte kahit naunawaan ko na ang mga madadaling bagay tungkol sa exam na iyon. at take note, may darating pang isang exam na hindi pa ako nakakabuklat ng kahit anong libro para mag-aral doon.

Nahihirapan ako. Nahihirapan akong makita ang sarili kong nahihirapan. Ayoko ng ganito. Ginagawa ko ba lahat ng kayak o? Ano ang mali ko? Gusto kong itama ang lahat ngunit hindi ko alam kung paano magsisimula. Sabi nila, madali lang, gawin mo lang ng gawin, aral lang ng aral. Sabi pa noong isa, mag-aral ka lang doon, mahalin mo ang subject na iyon, at hintayin mong mahalin ka din pabalik. Sino siya? Isa siyang magaling at matalinong kaibigan. Matalino siya not by book but being madiskarte. Iyong tipong kakaturo pa lang ay iaapply niya talaga sa totoong paraan.

Hindi tamang mainggit pero, isa sa mga dinulot ng pagpasok ko sa bahay ni Oble ang mainggit sa mga taong mas matalino at mas magaling sa akin. Para bang nadedegrade ang sarili ko lalo na pag nakikita kong napakabobo ko pa pala kung para sa kanila. Ewan ko, it’s just human nature na hindi ko maalis-alis kahit kailan.

Sabi niya, sarili ko lang ang makapagsasabi kung kailan at kung paano ko magagawang makabangon uli salahat ng aking pagkakamali. Gusto kong umiyak ngunit ang mga luha ay lalo lang magpapaalala sa akin na ako’y mahina. Gusto kong tumakbo palayo ngunit, hindi alam kung saan tutungo ang aking mga paa. Gusto kong magpahinga ngunit ang oras ay unti-unting nasasayang na kitang kita ko sa harapan ko habang ako’y nakahiga lang at papikit-pikit, minsan natutulog, minsan nakatunganga.

Life is always like that. Unfair. Lagi na lang niya kong pinapaikot sa kanyang mga kamay. Lagi na lang paiba-iba ang mga nangyayri sa akin kahit saang anggulo ko tingnan, there’s nothing left for me to be happy about.

My life is always like that. Failure. All of it is just a joke. Pero kahit ano pamang gawin ko, nandito na ko. Tatakbuhan ko pa ba eh ito na nga lang ang natitira sa akin? I have mty own set of skills na kahit ang mga matatalinong kasama ko sa bahay ni Oble, ay hindi kaya o wala ni isa mang dito. The grass will always be greener on the other side. Hindi na siguro ako makukuntento kapag hindi ko pa binago ang sarili ko. Hindi ko na alam. Hindi ko alam kung saan ako kakapit, ni hindi na ata ako marunong kumapit kanino man.

Magaling din naman ako kahit papaano. Medyo may galing din naman ako sa math. Nakakapagsabayan din ako sa kanila sa programming at kayak o rin namang maging mataas sa exam. Pero ano kaya sa sarili ko ang mali na nagbubunga ng maling pag-iisip at pang-unawa?

Kung bibigyan man ako ng pagkakataong bumalik sa nakaraan at itama lahat, siguro, hindi ko na tatanggapin, hindi ko siguro mararamdaman na nagtagumapy ako sa huli.

Kakatxt lang ng minamahal ko at next week na daw ang exam sa chem. So math 74 na ang nakahanay na dapat kong reviewhin. Hindi ako nakapagpasa nung exercise dun. Ayun, mababa na talaga ang grade ko.

Hindi ko na talaga alam ang dapat kong gawin. Medyo nawala na ang masamang pakiramdam…sana maging ok din ang lahat, nilabas ko lang sa mga salita para hindi na magaccumulate sa utak ko at makapag-isip ako ng paraan para makapagbago.

Sana, kape din ang alak.. :(

Isang matagl na post na ito, ok na kami ngayon

————————————————————————–

parang tanga lang…isang kalungkutan na hindi malaman ang dahilan…

siguro nga, may mga bagay sa mundo na hindi na mababago pa miski anong gawin mong mga paraan…

na iyong tipong kahit sa ikabubuti pa nito…

pero, ano nga ba ang mabuti sa masama? kapag nakakasakit o nakakasama ba sa sarili ay masama na?

ganoon ba kabilis ang ibig sabihin na tila ipagwawalang bahala na lamang natin?

magulong mundo…magulo talaga…

pero masaya na rin dahil kahiyt kaunti nagkaroon ng pagbabago sa nakasanayan…

masaya na kong kahit na sa pagkakataong magdalawang isip siya…

mga luhang hindi mapigilan sa pagpatak na kahit isara ang mga mata’y pilit binubuksan ng isang alon ng kalungkutan…

hindi ako susuko…mananatili akong nandito…

siguro, bakit di ko naisip? susubukan ko din ang buhay na iyon…

tutal, gusto kong malaman at maramdaman ang lahat di ba? then i’ll try everything even the worst of them…

it’s just like a roller coaster ride…don’t worry, i’ll hold on even in the deadliest part of this ride…

napamahal na ko sa kanila…at natimno na rin sa isipan ang pagmamahal na ibinalik mo sa akin…

walang masasayang…siguro, oras at panahon dahil sa pagkakamali, pero hindi ang mga pagkakataon, ang mga ala-alang pilit nagbibigay ng lakas para sumige pa din…

it never been too hard like now…pero sobrang saya pala talaga…

parang dati, akala ko , alam ko na ang lahat dahil sa mga pagkakamali ko, pero unti-unti ko pang nauunawaan hanggang sa hindi ko na alam na nagawa ko na pala ang panghabang buhay na iyon…

masarap…masaya…

sana makatulog ng mahimbing kahit ngayo’y wala sa tabi na pilit inaalis ang lamig ng aircon sa kwartong iyon…

naaalala ko lahat…kahit ang simpleng mga tingin na inaantok…

ang inosenteng mukha pag natutulog…

ang malambing na yakap habang natutulog…

napakagaling…ibang -iba talaga..

ang dami nating napagdadaanan..

pero kahit minsan, isa lang ang nanatili…

ang pagmamahal na sinimulan na kahit walang kasiguraduhan, walang takot na hinaharap…

sarap magmahal…

parang umiinom lang ng kape na paborito ko…

parang kumakain lang ng mga pagkaing luto mo….

parang nanonood lang ng sineng hawak ang kamay mo…

at parang pauwi sa inyo, galing sa tindahan, hawak ang kamay ko….

gusto kong ifeel lahat ng oras, lahat ng panahon, gusto kong maramdaman ang buhay na kinalakhan mo…

kaya hayaan mo kong gawin lahat para sa iyo…

mahal kita…sa susunod… tayo naman ang mag-inuman habang nakatingin sa kinaaadikan ko naman…

ang bituin sa kalangitan…

This Is Random

They are just material things that must be accepted in order for me to grow up. Pero kahit anong gawin mang pag-isip ng paraan, I just keep on coming back to where it all started. pagod na naman ako. Parang noong dati lang. parang walang nagbago. Ni hindi malaman kung kailanman iaaccept ang isang bagay o hindi, ni hindi ko na nga alam kung ano pa ang tama o mali. I must think and work para maabot ko ang mga iyon ngunit kahit ilang beses ko pang gawin, parang nagiging lang akong isang tanga. Bobo. Hindi makaintindi. Pero ano pa nga bang magagawa kung hindi magpatuloy. Siguro, the bitterness will always be there, not only to make me feel down, but also to make me strive harder to go up.

Lahat ng bagay, negative man o hindi, their differences do not matter. It’s just how you will cope with them, learn the lesson from it, and apply to your very own life. This is just not a matter of success, but a matter of understanding. We need failures not just to learn by mind, but by heart. Lagi ko na ring sinasabing, accept the truth, tapos, improvise. You will never know what you can do so believe in yourself.

Ang tagal kong nawala, at sa panahong iyon, marami akong natutunan, naintindihan, napag-isip-isip at marami ding malapunong umusbong na katanungan na tila walang tigil na lumalago habang ako’y nananatiling nakatapak at nakikiramdama sa lupang kinatatayuan.

I will write again. Not to describe my own way of thinking but to give an idea, how a person live his own life.

Nasabi kong ang tagal kong nawala, oo, dahil nagmahal ako ng sobra. Sa pagmamahal na iyon, sumaya ako, pero lumungkot din. Nawala ang aking mga kaibigan, ni kahit kakilala ay hindi na ko komportableng kausapin pa. pero, i’m proud na kahit ano pamang unos na dumating, we are still us. Nandiyan pa rin siya. Siguro, tama lang na minsan, hindi muna paiiralin ang nararamdaman upang mas maintindihan ang kahalagahan nito. Para mas lalo ka pang magmahal. Mas lalo ka pang ibigin. Mas lalo ka pang makiramdam. Mas lalo mo pa siyang isipin. Mas lalo pa kayong sumaya at mas lalo pa kayong tumagal hanggang sa hindi mo na mamamalayan, ay, siya na pala talaga.

The more people say that we are going to part, like there is nothing left, mas lalo kong pinagtitibay ang nararamdamang ito.

Wala na kasi akong maintindihan, maski paniwalaan sa mga tao sa paligid ko, sa Kanya. Ni hindi na ko makaintindi sa mga lessons sa klase pero this is payback time.

Another metamorphosis na kailangang mangyari na kaagad.

The more people say, paano na ako, pag nawala na siya, let’s just say, hindi na magmamatter ang possibility na mawala siya o hindi, basta pinakita  ko ang lahat sa akin, siya na bahalang kumapit o bumitaw.

I love her so much. To the extent na kakaiba na ang mga iniisip ko. Obssessed? Siguro, pero nawawala, dahil natututo ako. Pressured? Pwede rin, dahil siguro marami pa akong kakaining bigas para magawa lahat, magampanan lahat ng ito, kasama siya, pati siya. Pero ganito ang pinili ko at Masaya ako.

I’M READY TO FAIL  AGAIN. Bring it on lang at patuloy pa rin akong mangangarap.

Actually may ipapasa pa akong problem set pero mas inuna ko ito. Isang pagkakamali naman. Pero, isipin lang natin na kahit minsan, mas magandang piliing magkamali kung sakaling hindi mo na alamn ang gagawin mo. Huwag kang mapressure dahil life is hard. Pero, lagi ba? Pwede naming life can also be easy di ba? Happiness lang naman ang gusto mong mapala, then go for it.

This will always be a part of my random thoughts habang umaayaw na sa pag-ikot  ang electric fan sa tabi ko, habang hinihintaty na ko ng problem set na sagutan  ko siya, habang nakikita ko ang mga gamit kong nakakalat sa table, sa sahig at sa cabinet at habang ginagamit ko ang laptop ko sa pagtype ng mga salitang hanggang ngayon ay binabasa mo pa rin.

Itutuloy ko na ulit ang kabanat ng buhay ng batang kahit kailan, mabigo man, hindi nabigong alisin ang pangarap na maintindihan maski ang lkalangitang hindi malaman kung  saan landas pumaparoon at ang mundong hindi malaman ang katapusan kung saan hahantong.

Like I said, the world will always be the same. It will always be like this. It will always make you feel all of what it has.

It wil always be like that.